Ewa Adrjanowska
Biografia
Ewa Adrjanowska (1931-2004) to znana polska geograf, prorektor Uniwersytetu Gdańskiego oraz pracownik naukowy specjalizujący się w geografii ekonomicznej morza, geografii przemysłu i gospodarce przestrzennej. Urodziła się 27 grudnia 1931 roku w Wejherowie, a zmarła 28 lipca 2004 roku w tym samym mieście. Pochodziła z rodziny chłopskiej - jej ojcem był Augustyn, a matką Katarzyna z domu Mnich. W 1963 roku uzyskała tytuł magistra geografii na podstawie pracy magisterskiej o morfogenezie sandru Piaśnicy.
W 1965 roku zostanie zatrudniona w Katedrze Geografii Ekonomicznej Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Sopocie. Rok później uzyskała stopień doktora na Uniwersytecie Warszawskim, a jej praca doktorska poświęcona była strukturze przestrzennej powiązań produkcyjnych stoczni województwa gdańskiego. Od 1970 roku pracowała jako adiunkt w Zakładzie Geografii Ekonomicznej i Politycznej Uniwersytetu Gdańskiego, a od 1971 była jego kierownikiem. W 1981 roku jednostka została przekształcona w Katedrę Geografii Ekonomicznej.
W latach 1975-1978 pełniła funkcję prodziekana Wydziału Biologii i Nauk o Ziemi UG. W 1977 uzyskała habilitację nauk geograficznych na Instytucie Geografii i Przestrzennego Zagospodarowania PAN w Warszawie. Od 1978 do 1981 roku kierowała Instytutem Geografii UG, a od 1985 do 1987 była prorektorem do spraw nauczania. W 1989 roku została podniesiona do godności profesora nauk przyrodniczych.
Jej badania skupiały się na roli morza jako czynnika lokalizacji przemysłu oraz na strukturze aglomeracji portowo-miejskiej Zatoki Gdańskiej. Prowadziła warsztaty naukowe z geografii społeczno-ekonomicznej, geografii przemysłu i geografii ekonomicznej, a także opracowała nową specjalizację z geografii ekonomicznej morza na studiach dziennych UG.
W latach 80. XX wieku, na zlecenie rządu PRL, prowadziła z zespołem badania nad przekształceniami obszaru Zespołu Energetycznego „Żarnowiec”. Wyniki prac zapobiegły planowaniu organizacji składowiska odpadów radioaktywnych w rejonie Zatoki Puckiej. Była członkinią licznych organizacji naukowych międzynarodowych i polskich, w tym International Geographical Union i Polskiego Towarzystwa Geograficznego.
Dla jej zasług była odznaczona m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz medalami wielu polskich i międzynarodowych instytucji. Emerytura nadeszła dla niej w 2002 roku, po ponad czterech dekadach intensywnej działalności naukowej i dydaktycznej.